سیامک صفری

فعالیت حرفه‌ای را سال ۱۳۶۷ و در ۲۴ سالگی با نمایش «آن‌ها زنده‌اند» به کارگردانی حمیدرضا قطبی در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر آغاز کرد.

او دارای کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر است و بیش از دو دهه در سطح اول بازیگری تئاتر ایران کار کرده است. در کنار بازیگری، چند نمایش را خودش کارگردانی کرده: «صد سال پیش از تنهایی ما» (۱۳۹۰)، «مونولوگ بام طهران» (۱۳۹۱)، «پسران آفتاب» (۱۳۹۲)، «لامبورگینی» و «لامبورگینی ۲» (۱۳۹۶)، «شهلا» (۱۳۹۵)، «سر میز شام» (۱۳۹۷) و «گورخواب‌ها» (۱۳۹۸).

ورودش به تلویزیون سال ۱۳۷۹ با مجموعه «خیس» به کارگردانی علی رفیعی اتفاق افتاد. سینما را سال ۱۳۸۳ با «ماهی‌ها عاشق می‌شوند» شروع کرد، باز هم با علی رفیعی.

سال ۱۳۸۹ در «مختارنامه» به کارگردانی داوود میرباقری بازی کرد و با نقش کریم «سگ‌دست» در «دندون طلا» بیشتر دیده شد. شناخته‌شدن گسترده‌اش نزد مخاطب عام اما با نقش سهند در سریال «آنام» رقم خورد.

در سی‌وسومین جشنواره فیلم فجر برای «اعترافات ذهن خطرناک من» به کارگردانی هومن سیدی نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و یک سال بعد برای «آخرین بار کی سحر را دیدی؟» به کارگردانی فرزاد مؤتمن نامزد سیمرغ نقش مکمل مرد. در دوره سی‌وپنجم با حضور همزمان در شش فیلم، پرکارترین بازیگر مرد جشنواره بود.

مهر ۱۴۰۵ پس از سه سال دوری از صحنه، با نمایش موزیکال «آرزوهای کوچک» به کارگردانی حسین پارسایی به تالار وحدت بازگشت.

صفری در کنار کار حرفه‌ای، تدریس بازیگری تئاتر را هم ادامه می‌دهد.